باور نمیکنم رجزخوانی یک وسوسه باشد عشق من!

تمام بچه هایم... تمام شاگردانم...

چه گناهی است مرا که دلم در عطش دیدن تو این چنین بی تاب است...

 

  

 

آه...

ای کودک رهای دیروز...

                   زندانی هنوز...

                             ای حقه باز خوب...

 

برخیز...

          مثل گذشته ها...

                   با سنگ...

                        بر شیشه ها بکوب...!!!

 

سلام علیرضای خوبم...دکتر مهربانم... این روزها دلم برات تنگ شده... شاید خیلی زیاد...  برخیز عشق من... های و هویی بکن... آوازی بخوان... دادی... فریادی... نعره ای... دوباره بیا و بوسه ای زن...!!!

بیا و گاهی کمی مهربانتر باش... بیا و گاهی از دنیای زشت بزرگترها فاصله بگیر... بیا در آغوش من و به دنیای ما بچه های ریش دار برگرد... من منتظرت می مانم...

نوشته شده در ۱۳۸٤/٥/٩ساعت ٢:۱٠ ‎ب.ظ توسط احمد! نظرات () |

Design By : Mihantheme