باور نمیکنم رجزخوانی یک وسوسه باشد عشق من!

تمام بچه هایم... تمام شاگردانم...

آسمان خسته شده است...

            خبری از باران نیست...

خاک صحرا خیس است...

            چشم من خیس تر از خاک

                        دل من خیس ترین...

 

نکند تا ابد الدهر نبارد باران...!!!

 

نگرانم...

            بادها آرام تر...

                        بگذارید که ابر لحظه ای خستگی از تن بکند...

.... نه....!!!

            چه می گویم من...!!!

بادها خوش بوزید...

            های و هویی بکنید...

                        نگذارید که ابر بیش از این آرام بماند...

                                    وقت باریدن ابر است...!!!

 

 

 

سلام خوب من... نازنین محمد من... دلم برات بد جوری تنگ شده... اینجا همه خوابیده اند...( دیشب...!!!) ساعت یک نیمه شبه... و من بی خوابی به سرم زده... شاید هم از خواب خسته شده ام...  از اینکه مجبوریم شبها بخوابیم و روز بیدار باشیم...

 به اتاقم که رسیدم روی تختم دراز کشیدم و آروم آروم برات گریه کردم... چقدر خوب بود... فقط من می دانستم که برای تو گریه می کنم... حتی تو هم نمی دانستی...طاقباز خوابیدم و بعد هی به تو فکر کردم... آنقدر که خوابم برد ... فقط شاید برای اینکه خواب تو را ببینم...!!!

 

نوشته شده در ۱۳۸٤/٥/۱٤ساعت ۱:٥٧ ‎ب.ظ توسط احمد! نظرات () |

Design By : Mihantheme