باور نمیکنم رجزخوانی یک وسوسه باشد عشق من!

تمام بچه هایم... تمام شاگردانم...

من...

خسته و... دیوانه و ویرانه...

و... من مثل همیشه آشفته و...

تو...

مهربان... و آرام و مثل همیشه زیبا...

 

من...
نگاه ...

و تو...

 

آنگاه...

هجوم ِ مهر...
اشک هايم سر مي خورند
و ...

من می مانم و بی تو!
سوزش ِ گونه هاي من وياد ِ انگشتان ِ تو
...

 

باز هم مثل همیشه... من  مانده ام تنها!!!

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٤/٩/٢٠ساعت ٦:٢۳ ‎ب.ظ توسط احمد! نظرات () |

Design By : Mihantheme