نفس های بی کسی...!

روزگاری... نه چندان دور... کسایی رو دوست داشتم و من رو آدمایی دیگه دوست داشتن! هر چند گاه به گاه تلافی این دو مهربانی شرایط  قوف العاده ای رو ایجاد می کرد... اما... این روزها تمام تمرکز و تلاشم بر اینه که کسایی رو دروست داشته باشم که منو دوس دارن... ایجاد همان تلاقی دوست داشتنی... ! هر چند اولش کمی سخت ولی ادامه خیلی فوق العاده ای داره... به نظر می رسه حداقل چیزی که داری آرامشه... می دونی آدمهایی که با هم هستید برای همید... بی دغدغه دوست داری...! همه چیز رووووووون و راحته... همه آسودن... بدون نیاز به دست و پنجه نرم کردن با نگرانی های متعارف مهربانی... هستی برای کسانی که هستند... حتی گاهی هم برای کسانی که نیستند...! ولی آرامی... آرامش داری...!

 

/ 4 نظر / 5 بازدید
!

آرامش چه وقت معنی پیدا می کند ؟ تکراری نمی شود زندگی ؟

احمد .... دلم تنگته .... حيف كه تو اين حسو نداري دادا .... حيف .... :( موفق باشي ....

..............................

حس خوبيه... وقتي من تمام امشبو با خاطرات يه معلم مهربون سر كردم شب بخير[گل]